De Amerikaan Nick Moss is geboren in „The Windy City“ en speelt elektrische Chicago-blues. Hij is een van de weinige bluesgitaristen in de VS die hoop geven voor de toekomst van het genre. Nick Moss en zijn band worden beschouwd als een van de interessantste acts die de blues scene van de stad momenteel te bieden heeft. [pullquote_right]”Nick Moss & the Flip Tops behoren momenteel tot het meest interessante op de bluescene in Chicago”[/pullquote_right]
Moss houdt van de blues zoals die in de gouden jaren vijftig en zestig werd gespeeld, en hij bouwt voort op deze rijke traditie in plaats van de behoefte te voelen om het genre te vernieuwen.
Na zijn sporen te hebben verdiend in Chicago en te hebben gespeeld met Buddy Scott, Jimmy Dawkins, Jimmy Rogers en The Legendary Blues Band, heeft hij een succesvolle carrière opgebouwd met zijn eigen band Nick Moss & Flip Tops. Oorspronkelijk was hij bassist, maar tijdens zijn tijd bij The Legendary Blues Band stelde frontman Willie “Big Eyes” Smith voor dat hij zou overstappen op gitaar.
Nick Moss heeft tot nu toe negen albums uitgebracht, allemaal op zijn eigen platenlabel Blue Bella Records. Na zeven door critici geprezen traditionele bluesalbums heeft hij op zijn twee laatste platen, “Privileged” (2010) en “Here I Am” (2011), afstand genomen van de klassieke Chicago-stijl en zich meer in de richting van de bluesrock bewogen.
Er is tegenwoordig een heropleving van het begrip ‘Renaissance Man’ in de muziekindustrie, en Nick Moss heeft daar handig gebruik van gemaakt. De ongekende omwentelingen in de entertainmentwereld hebben de deuren wijd opengezet voor artiesten met visie en lef om hiervan te profiteren. De release van Nick’s achtste album, Privileged, bewijst dat hij over beide beschikt.
[pullquote_right]
[fancy_link link=”http://www.nickmoss.com/PDFs/BRevue_AprMay_Moss.pdf” target=”blank”]Reportage over Nick Moss in Blues Revue[/fancy_link][/pullquote_right]Na zeven door critici geprezen traditionele bluesalbums heeft Nick zijn focus op Privileged verbreed om songvormen en invloeden te absorberen die verder gaan dan wat op zijn eerdere albums te horen was. Niet elke artiest is bereid zichzelf uit te dagen om te groeien, te verkennen en zich te verbreden. Voor Nick is dat een tweede natuur geworden.
De meeste artiesten zijn jaren bezig hun vaardigheden aan te scherpen om zich vervolgens bij verschillende platenlabels aan te bieden, in de hoop dat iemand genoeg in hun potentieel gelooft om hen een kans te geven. Nick verspilde geen tijd met wachten tot iemand anders in hem zou geloven. Hij had de passie, het zelfvertrouwen en de gedrevenheid om zijn eigen label, Blue Bella Records, op te richten om zijn droom en artistieke visie na te streven.
Voordat Nick zijn eigen weg insloeg, leerde hij het leven van een muzikant kennen door samen te spelen met enkele van de grootste bluesmuzikanten aller tijden.
Nicks muzikale opleiding kwam pas echt op gang toen hij werd gevraagd om bas te spelen bij de grote Chicago-gitarist Jimmy Dawkins. Kort daarna sloot hij zich aan bij de Legendary Blues Band, met Willie „Big Eyes“ Smith – een oud-lid van de Muddy Waters Blues Band – op drums. „Dat was een van mijn favoriete bands“, herinnert hij zich. “Ik hou nog steeds van Willie. Hij is als een tweede vader voor me.” De volgende periode waarin Nick zich verdiepte in de diepe blues, nadat hij was overgestapt van bas naar een zessnarige gitaar, was in de band van de Chicago-blueslegende Jimmy Rogers, waar hij halverwege de jaren ’90 drie jaar speelde. Van Rogers leerde hij alles over het speciale ensemblegeluid van authentieke Chicago-blues, waardoor hij het belang ging inzien van goed luisteren naar en reageren op zijn medemuzikanten op het podium. “Luister naar het vroege werk van Muddy Waters met Jimmy, Otis Spann en Little Walter,” zegt Nick over het oorspronkelijke model. “Het klinkt bijna alsof ze over elkaar heen spelen, maar ze lopen elkaar niet in de weg. Het klinkt bijna alsof ze allemaal tegelijkertijd een solo spelen.”
[pullquote_right]
[fancy_link link=”http://www.nickmoss.com/PDFs/Moss_2010Quotes.pdf” target=”blank”]Perscitaten, Privileged (2010)[/fancy_link]
[/pullquote_right] Nadat hij eind jaren ’90 zijn bluesopleiding had afgerond, richtte Moss zijn band The Flip Tops en Blue Bella Records op. Hun eerste album, First Offense, werd in 2001 gevolgd door Got a New Plan en twee jaar later door een derde album, Count Your Blessings. De laatste twee werden genomineerd voor een W. C. Handy Award, en op Count Your Blessings waren topmuzikanten te horen, zoals Nicks vrienden Sam Myers, Anson Funderburgh, Willie Smith, Curtis Salgado en Lynwood Slim. In juni 2005 verscheen het vierde album Sadie Mae, vernoemd naar zijn prachtige dochtertje. Sadie Mae werd genomineerd voor de Blues Music Awards 2006 in de categorieën “Album van het Jaar” en “Traditioneel Bluesalbum van het Jaar.”
Dankzij die eerste vier studioalbums en zijn onophoudelijke tournee wist Moss een trouwe schare fans op te bouwen. Die fans waren zo enthousiast over de muziek die ze avond na avond in clubs door het hele land te horen kregen, dat ze Nick niet alleen aanmoedigden om een livealbum uit te brengen, maar ook hielpen bij het regelen daarvan. Live at Chan’s, uitgebracht in 2006, werd genomineerd voor “Album van het Jaar” en “Traditioneel Bluesalbum van het Jaar”, en Moss werd genomineerd als “Gitarist van het Jaar” bij de BMA’s van 2007. Wat maakte het album zo succesvol? Nick zorgde ervoor dat de avond waarop de opnames plaatsvonden net zo was als elke andere avond waarop hij en zijn band het podium betraden. “Ik wilde ervoor zorgen dat de cd de spontaniteit van onze liveoptredens weerspiegelde. Ik ben gezegend met een buitengewoon getalenteerde band; ieder van ons is een multi-instrumentalist en heeft er geen moeite mee om tijdens onze shows van instrument te wisselen! We hebben niets dan complimenten gekregen van ons publiek nadat ze zagen hoe de jongens en ik om de beurt verschillende instrumenten bespeelden, zoals we op deze specifieke avond deden.”
Na zijn eerste livealbum bracht Moss het dubbelalbum Play It ’Til Tomorrow uit. Door het album uit te breiden met een tweede schijf kon de band opnieuw een portie live, luide en rauwe elektrische blues presenteren en tegelijkertijd laten zien dat ze hun geluid konden terugbrengen tot de pure, akoestische essentie. Op Play It ’Til Tomorrow waren opnieuw Oshawny op toetsen (hij schakelde over naar bas op vier nummers en tweede gitaar op een ander nummer) en Hundt op mondharmonica en zang (hij speelde ook bas, ritmegitaar en mandoline op de schijf) te horen. Speciale gasten Eddie Taylor, Jr. en Barrelhouse Chuck lieten ook van zich horen. Deze indrukwekkende dubbel-release werd in 2010 door Blues Revue Magazine uitgeroepen tot een van de “Decade’s Best Blues: 25 Great Albums That Defined the Past 10 Years”. De lovende reacties op Live at Chan’s overtuigden iedereen ervan dat een vervolg absoluut op zijn plaats was – en hoe eerder, hoe beter. Zo hebben we de nieuwe cd van Nick en de band: Live At Chan’s: Combo Platter No. 2, met speciale gast Lurrie Bell. De set legt opnieuw vast waar deze buitengewoon krachtige, eindeloos veelzijdige groep het beste in is: levendige Chicago-blues, diep geworteld in de naoorlogse traditie met een bedwelmende infusie van hedendaagse energie.
Hoe ver hij ook reist, of dat nu geografisch of stilistisch is, de aantrekkingskracht van Chicago en zijn roots daar zijn altijd in zijn gedachten aanwezig. Daar begon hij aan zijn muzikale reis; elke nieuwe benadering is slechts een tussenstop op die weg.
[fancy_link link=”http://www.nickmoss.com/” target=”blank”]Officiële website van Nick Moss [/fancy_link]
[fancy_link link=”http://www.facebook.com/nickmossmusic” target=”blank”]Nick Moss op Facebook[/fancy_link]
[youtube height=”355″ width=”580″]http://www.youtube.com/watch?v=u2rDOMFVKbc[/youtube]
[one_half]
[youtube height=”210″ width=”300″]http://www.youtube.com/watch?v=YTGi40BMUGI[/youtube]
[/one_half]
[one_half_last]
[youtube height=”210″ width=”300″]http://www.youtube.com/watch?v=vha_PPPhEvU[/youtube]
[/one_half_last]
