Jace Everett biedt een heerlijke mix van meeslepende blues, swingende rockabilly en aanstekelijke southern rock, afgewisseld met wat countryritmes. Dit alles wordt bijeengebonden door zijn donkere stem, vol soul en zuidelijke wijsheid. De stijl verschilt niet veel van die van Chris Isaak, maar er zijn ook hints van Nick Cave en andere donkere figuren.
Jace Everett brak door toen Alan Ball een nummer van zijn debuutalbum koos als titelsong voor de veelgeprezen HBO-serie „True Blood“. De megahit “Bad Things” is nu een cultnummer te noemen en leverde hem onder andere een Grammy-nominatie op in 2010 in de categorie Best Soundtrack.
Everett staat bekend als een uitstekende liveartiest, en de voormalige predikant weet precies welke knoppen hij moet indrukken om het publiek mee te krijgen. We kunnen ons dus verheugen op zijn komst naar Svalbard, en natuurlijk krijgt het publiek op Dark Season Blues ook het stoere, zuidelijke en sexy nummer “Bad Things” voorgeschoteld.
Everett is geboren in Evansville, Indiana. Vanwege het werk van zijn vader verhuisde het gezin vaak toen hij klein was, voordat ze zich uiteindelijk in Nashville, Tennessee vestigden. Everett begon met muziek maken in de kerk en gaf optredens op school. [pullquote_right][fancy_link link=”http://www.abcnyheter.no/kultur/plateanmeldelser/091031/vampyr-moter-varulv” target=”blank”]”Het gebeurt maar zelden dat zo’n overtuigend talent zomaar uit het niets opduikt.” [/fancy_link][/pullquote_right]– Ik raakte al heel vroeg geïnteresseerd in muziek. Al vanaf mijn derde zong ik en luisterde ik veel naar muziek. Ik weet eigenlijk niet waarom, ik heb gewoon altijd meer van muziek gehouden dan van wat dan ook.
Door al het verhuizen in zijn jeugd raakte Everett geïnspireerd door allerlei verschillende muziekgenres. Hij heeft in bands gespeeld die rock, soul, reggae en country speelden. – Maar nu neem ik alles en stop het in één band, en laat ik mijn muziek een mix zijn van al die dingen.
Jace Everett heeft tot nu toe vier albums uitgebracht. De twee laatste albums zijn het door critici geprezen “Red Revelation” (2009) en “Mr. Good Times”, dat vorig jaar verscheen. [fancy_link link=”#mrgoodtimes” target=”blank”][/fancy_link]
[fancy_link link=”http://www.jaceeverett.com/” target=”blank”]Officiële website van Jace Everett [/fancy_link]
[fancy_link link=”http://www.facebook.com/pages/Jace-Everett-Fan-Page/121819576698″ target=”blank”]Jace Everett op Facebook[/fancy_link]
[youtube url=”http://www.youtube.com/watch?v=IGCJ2FMp9O8″ width=”640″ height=”355″]
[one_half]
[youtube url=”http://www.youtube.com/watch?v=acACF6y8sPA” width=”300″ height=”210″]
[/one_half]
[one_half_last]
[youtube url=”http://www.youtube.com/watch?v=W1XdwVeY4YA” width=”300″ height=”210″]
[/one_half_last]
[youtube url=”http://www.youtube.com/watch?v=5ux4xLN1hyI” width=”640″ height=”355″]
Jace Everett
– Mr. Good Times – 2011
In 2009 brak Jace Everett wereldwijd door. In het kielzog van seizoen 1 van “True Blood” (de nummer één HBO-hit met Everetts moerassige “Bad Things” als themalied) bracht Jace zijn grootste album tot nu toe uit:
Het verhaal draait natuurlijk helemaal om „Bad Things“. Of toch niet? Het staat vast dat „True Blood“ en de bekroonde intro met „Bad Things“ veel deuren voor Everett hebben geopend. Maar een open deur heeft weinig nut als je er niet doorheen kunt lopen.
“Ik denk dat het voor mij vooral belangrijk was om de wereld te laten zien dat er veel meer in mij zit dan alleen ‘Bad Things’. Ik ben dol op dat nummer en de intro van ‘True Blood’ is geweldig. Maar mijn muziek omvat veel meer dan alleen dat”, zegt Everett. En“Red Revelations”bewees dat met verve. Van de door Link Wray geïnspireerde rock-’n-roll van “Possession” tot het beklijvend psychedelische “Slip Away”: het album uit 2009 laat qua intensiteit geen moment na.
Toch is het in de steeds bizardere wereld van de popcultuur en de snel krimpende muziekindustrie altijd een kwestie van: „Wat heb je de laatste tijd voor me gedaan?“
“Nou, ik denk dat het nieuwe album‘Mr. Good Times’ de lat nog hoger legt. Maanden voordat de plaat uitkomt, hebben we al mensen uit de film- en tv-wereld die de nieuwe muziek willen!”, zegt Jace. En inderdaad is het nieuwe album weer een nieuwe wending in de altijd boeiende carrière van een werkelijk unieke artiest. Hij overschrijdt stijlen en genres, niet alleen van nummer tot nummer, maar creëert een soort hybride beest dat het vakmanschap van het songschrijven in Nashville combineert met de energie en gevoeligheid van rock-‘n-roll, terwijl hij qua productie invloeden ontleent aan uiteenlopende bronnen als Brian Eno, Chuck Prophet, George Martin en wie Everett ook maar tegenkwam tijdens zijn zoektocht naar de magie.
“Je weet dat ik countrynummers schrijf, rocknummers, instrumentale stukken. Eigenlijk alles wat in me opkomt. Die hele behoefte aan genres en labels is zo achterhaald geworden. Er zijn maar twee soorten muziek: wat ik leuk vind en wat ik niet leuk vind”, lacht Everett. “Ik vind het leuk om stijlen door elkaar te halen. Zo creëer je nieuwe dingen. Door oude dingen af te breken en weer op te bouwen.”
Het album, dat in samenwerking met Everett, Brad Jones (Josh Rouse, Butterfly Boucher, Matthew Sweet, Chuck Prophet) en Greg Droman (Fleetwood Mac, Joe Walsh, Gary Allan, Chris Knight) is geproduceerd, is een geheel nieuw beestje.
“Mr. Good Times”(Weston Boys Entertainment/Wrasse Records) wijkt af van de wat meer moerassige klanken en bevat een aantal nieuwe elementen die tot nu toe nog niet in Everetts muziek te horen waren. “Ik raakte weer erg geïnteresseerd in het keyboard. Het werd een soort spelletje; als ik op de piano schreef, namen we het op met gitaar, als ik op de gitaar schreef, gebruikten we meer keyboards. Het was gewoon een manier om mezelf voor de gek te houden. Je kunt in veel sleur terechtkomen als je het niet afwisselt.”
Na het winnen van vier BMI-awards in de afgelopen vijf jaar, met radiohits van Nashville tot Noorwegen en talloze nummers die in films en op tv zijn gebruikt, zou je denken dat Everett tevreden zou zijn om thuis te blijven zitten en gewoon door te gaan met wat hij doet. Als het werkt, waarom zou je het dan veranderen? Maar Jace Everett is een artiest. “Als ik een slimmer man was, zou ik dezelfde paar nummers steeds opnieuw blijven schrijven. In de hoop dat de bliksem keer op keer zou inslaan. Maar ik kan mezelf er gewoon niet toe zetten. Ik moet iets… nieuws creëren. Het is een ziekte”, zegt Everett, slechts half grappend.
Wie weet waar„Mr. Good Times“in 2012 terechtkomt. Eén ding is zeker: hij gaat vooruit. Op zoek naar een geluid, op zoek naar een nummer, op zoek naar een tekst. En hij heeft er verdomd veel plezier in.
